كيفر دو عمل در دنيا

رسول خدا صلی الله علیه و آله:

«اِثنانِ یعلهما اللهُ فِی الدُّنیا البَغیَ وعُقوقَ الوالدین»

دو چیز را خداوند در دنیا کیفر میدهد تعدی و ناسپاسی پدر و مادر.

کنز العمال، ج 16، ص 462، ح 45458

حقیقت خوشبختى و بدبختى

امام علي ^{علیه السلام}: 
 
إنَّ حَقيقَةَ السَّعادَةِ أن يُختَمَ لِلْمَرءِ عَمَلُهُ بِالسَّعادَةِ و إنَّ حَقيقَةَ الشَّقاءِ أن يُختَمَ لِلْمَرءِ عَمَلُهُ بِالشَّقاءِ؛ 
 
براستى كه حقيقت خوشبختى آن است كه پايان كار انسان خوشبختى باشد و حقيقت بدبختى آن است كه كار انسان به بدبختى خاتمه يابد. 
 
_{معانى الأخبار، ص 345، ح 1؛ ميزان الحكمه، ج 5، ص 303.}

صدقه در روز جمعه

امام باقر ^{علیه السلام}:
 
اَلصَّدَقَةُ يَومَ الجُمُعَةِ تُضاعَفُ لِفضَلِ يَومِ الجُمُعَةِ عَلى غَيرِهِ مِنَ الأيّامِ
 
صدقه دادن در روز جمعه ، به دليل فضيلت جمعه بر روزهاى ديگر ، دو برابر مى شود .
 
_{ثواب الأعمال : ص ۲۲۰ / اهل بیت در قرآن وحدیث: ج1، ص 444}

بدون شرح

استعانت از صبر و نماز

امام صادق عليه‏السلام:

«ما يَمْنَعُ اَحَدَكُمْ اِذا دَخَل عَلَيْهِ غَمٌّ مِنْ غُمُومِ الدُّنْيا اَنْ يَتَوَضَّاَ ثُمَّ يَدْخُلَ مَسْجِدَهُ وَ يَرْكَعَ رَكْعَتَينِ فَيَدْعُوَ اللّه‏ فيهِما؟ اَما سَمِعْتَ اللّهَ يَقُولُ «وَاسْتَعينوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ»؟»

چه چيز مانع مى‏شود كه هر گاه بر يكى از شما غم و اندوه دنيايى رسيد، وضو بگيرد و به سجده‏گاه خود رود و دو ركعت نماز گزارد و در آن دعا كند؟ مگر نشنيده‏اى كه خداوند مى‏فرمايد «از صبر و نماز مدد بگيريد»؟

_{تفسير عياشى، ج 1، ص 59، ح 39}

لباس دانشمند

امام باقر ^{علیه السلام}:

   اَلْحِلْمُ لِباسُ الْعالِمِ فَلا تَعْرَيَنَّ مِنْهُ؛   

بردبارى لباس عالم است، پس تو خود را از آن عريان مدار.

_{كافى، ج 8، ص 55؛ دانش‏نامه عقايد اسلامى، ج 3، ص 374 .}

خودداري هنگام خشم

امام صادق ^{علیه السلام}:

لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يَمْلِكُ نَفْسَهُ عِنْدَ غَضَبِهِ؛

كسى كه هنگام خشم خوددار نباشد، از ما نيست.

_{كافى، ج 2، ص 637، ح2؛ دانش‏نامه قرآن و حديث، ج 11، ص 88.}

خير دنيا و آخرت

امام على عليه السلام:

«أَربَعٌ مَن أُعطيَهُنَّ فَقَد أُعطىَ خَيرَ الدُّنيا وَالخِرَةِ صِدقُ حَديثٍ وَأَداءُ أَمانَةٍ وَعِفَّةُ بَطنٍ وَحُسنُ خُلقٍ»

چهار چيز است كه به هر كس داده شود خير دنيا و آخرت به او داده شده است: راستگويى، اداء امانت، حلال خورى و خوش اخلاقى.

_{غررالحكم، ج2، ص151، ح2142}

الهام به خوشبختان

پيامبر گرامي اسلام ^{صلى‏ الله ‏عليه ‏و‏آله}:

اَلْعِلمُ إمامُ الْعَمَلِ وَالْعَمَلُ تابِعُهُ يُلهَمُ بِهِ السُّعَداءُ وَ يُحْرَمُهُ الأْشقياءُ؛

دانش، پيشواى عمل و عمل، پيرو آن است. به خوشبختان، دانش الهام مى‏ شود و بدبختان، از آن محرومند.

_{الأمالى، طوسى، ص 488، ح 38؛ بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث، ج 1، ص 320.}

نیکی به خانواده

امام صادق ^{عليه السلام}:

«مَن حَسُنَ بِرُّهُ بِأَهلِهِ زادَ اللّهُ فى عُمُرِهِ»

هر كس به شايستگى در حقّ خانواده‏اش نيكى كند، خداوند عمر او را زياد مى‏كند.

_{كافى، ج8، ص219، ح269}

حاضر جواب‏ترين مردم

امام علي ^{علیه السلام}:

اَحْضَرُ النّاسِ جَوابا مَنْ لَمْ يَغْضِبْ؛

حاضر جواب‏ترين مردم كسى است كه خشمگين نشود.

_{غررالحكم، ج 2، ص 390، ح 2950؛ ميزان الحكمه، ج 8، ص 446.}

عيبجويي از برادر مؤمن

امام صادق عليه ‏السلام:

«مَن اَحصى عَلى اَخيهِ المُؤمِنِ عَيبا لِيَعيبَهُ بِهِ يَوما ما كانَ مِن اَهلِ هذِهِ الآيَةِ قالَ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ: اِنَّ الَّذينَ يُحِبّونَ اَن تَشيعَ الفِاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنوا لَهُم عَذابٌ اَليمٌ فِى الدُّنيا وَ الآخِرَةِ وَ اللّه‏ُ يَعلَمُ وَ اَ نتُم لا تَعلَمونَ»

هر كس درصدد عيب‏جويى برادر مؤمنش برآيد، تا با آن روزى او را سرزنش كند، مشمول اين آيه است: كسانى كه دوست دارند، زشتى‏ها در ميان مردم با ايمان شيوع پيدا كند، عذاب دردناكى براى آنان در دنيا و آخرت خواهد بود و خداوند مى‏داند و شما نمى‏دانيد.

_{مستدرك الوسايل، ج 9، ص 110، ح 10379}

راهنماي هر قوم

جبرئيل از سوى خدا فرمود:
 
إنّى قَد قَضَيتُ لِكُلِّ قَومٍ هاديا أهدى بِهِ السُّعَداءَ وَ يَكونُ حُجَّةً عَلَى الأشْقياءِ؛
 
من براى هر قومى راهنمايى قرار دادم، كه خوشبختان را به وسيله آن هدايت مى‏ كنم و حجتى براى بدبختان است.
 
_{الكافى، ج 8 ، ص 285، ح 430؛دانش‏نامه قرآن و حديث، ج 6، ص 242 .}

كليد همه بدي‏ ها

امام صادق ^{علیه السلام}:
 
اَلْغَضَبُ مِفْتاحُ كُلِّ شَرٍّ؛ 
 
خشم كليد همه بدي‏ هاست. 
 
_{كافى، ج2، ص 303، ح3؛ دانش‏نامه عقايد اسلامى، ج 9، ص 280.}

پيامبر اکرم ^{صلى الله عليه و آله}:

«إنَّ لِسانَ المُؤمِنَ وَراءَ قَلبِهِ فَإِذا أَرادَ أَن يَتَكَلَّمَ بِشَيءٍ يُدَبِّرُهُ قَلبُهُ ثُمَّ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَ إنَّ لِسانَ المُنافِقِ أمامَ قَلبِهِ فَإِذا هَمَّ بِشَيءٍ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَلَم يَتَدَبَّرهُ بِقَلبِهِ»

زبان مؤمن در پس دل اوست، هرگاه بخواهد سخن بگويد درباره آن مى انديشد و سپس آن را مى گويد اما زبان منافق جلوى دل اوست هرگاه قصد سخن كند آن را به زبان مى آورد و درباره آن نمى انديشد.

_{تنبيه الخواطر، ج1، ص 106}